2 gündür van’da bulunan Nil Akdemir’in soğuk parmaklarından. affınıza sığınarak hiç bir düzeltme yapmadan aktarıyorum.

icim degisti burda.. 2 gùnde bùyùdùm sanki.. Kiziyorum kendime, sicacik evimden yatagimdan nefret ediyorum.. Ruhum degisti burda.. Ucaktan indim, havaalaninin bi bölùmù yikilmis,yeni binasi bitmeden acilmis, gazeteciler nekadar akin ediyorsa halk da bir okdar telasla kaciyor vandan.. imkani olanlar tabi..
Sehrin icinden geciyoruz arabayla,herkes ellerinde bavullarla gidiyor yada bayram otele bakmaya kosuyor, uzaktan bakiyorum bayram otele inanamiyorum… tùm dùkkanlar kapali, camlari vitrinleri kirilmis, catilar apartman sıvaları sokaklara dökùlmùs, hepsi catlaklar icinde..
beyoglu belediyesinin yardim ettigi gedikbulak köyùne geciyorum, tek bir ev yok saglam kalan. moloz köy resmen insanlar yardimlar olmasa perisan komple. Hastalar, göcùk altindan cikanlar catlayan hastaneler yùzùnden geri gönderilmisler. herkes cadirlarda,kurulan yemek cadirimizdan 3 ögùn yiyorlar.

Isiticilar kiyafetler dagitiyoruz, yikanamiyorlar, kurulan 3 camasir cadirinda elimizden geldigince yikatmaya calisiyoruz, aksam oluyor, deli gibi ayaz ve soguk, yok böyle bisey… vana dönùyoruz, ulastirma bakanliginin gönderdigi ucakla cocuk esirgeme kurumundan 120 cocugu kefken genclik yaz kampimiza gönderioruz.
Havaalaninda beklerken kùcùk bir artci oluyor cocuklarin psikolojileri mahfolmus, ciglik cigliga kapiya kosuyorlar. bayram otele geciyoruz, tùm gazeteciler orda. enkazin tam yanindayim inanilmaz soguk,ekipler deli gibi calisiyor.

sessizlik istiyorlar..

O otelin önùnde,koca yikintinin dibinde tùm makineler durduruldugunda ölùm sessizligi cöktùgùnde, gazetecilerin arkadaslari icin ettikleri dualar arasinda göcùgùn altindaki insanlari hissediyorum resmen, hicbirsey yapamadan yerimde elimde kameramla kayittayken tùm kalbimle “neolur” diye yalvarirken, icimden umudun ne demek oldugunu ögreniyorum..

Makineler calisiyor tekrar. agliyorum,gazetecilerin herkesin caresizligi yùzlerinden akiyor,hava kararinca daha iyi anliyorum, burasi hayalet sehir,tek bir evin isigi yok, geri dönùyoruz köye, tùm personel ve halk gibi cadirda uyuyorum,4 battaniyem var,sabah köye iniyoruz cekim icin
Bir tane ev yok ayakta kalan,halk perisan,gözyaslari icinde nasil göcùk altindan ciktiklarini kaybettiklerini anlatiyorlar,her hanede en az 4 cocuk, karisi ölen 5 cocugu ile ortada kalan bir baba,göcùk altindan cikan 3 aylik bir bebek,hastanelerden geri gönderilen hastalar…

Kalbim sıkışıyor her cadirda, genc kizlar, cocuklar.. Prefabrik diye yalvariyorlar,yakinda gelecek diyoruz,o an lapa lapa kar basliyor,yemek cadirina siginiyoruz,elektrikler gidiyor her yerde,dùsùnùyoruz donuyoruz.

“evin yok cadirdasin,yakinlarin ölmùs evin yikilmis,lapa lapa kar yagiyor,bilege kadar kar tutmus,elektrik kesik,isinamiyorsun ve cocuklarin var,ölmek icin hersey mevcut burda” kara kara dùsùnerek yikilan ilkokulun enkazi önùndeki ateste asik olduguma not yaziyorum

“aramizdaki yillardir sùren simarik sevgiden nefret ediyorum” kayitsiz sartsiz yardimi ilgiyi sevgiyi burdaki yardim edenlerin ve yardima muhtaclarin yùzùnde görùyorum.. Cocuklar.. Jeneratör de gidiyor yemek cadirindaki,jandarma geliyor,yanasiyorum yanlarina soruyorum

Kac tane böyle köy var diyorum 21 die cevap veriyorlar,agzim acik not etmeye calisiyorum,2 gùndùr icimi paylastigim arkadasim idile not edebildiklerimi gönderiyorum, herkesin psikolojiler bozuk, calisanlar sorumluluklarina tutunuyorlar. bunlari saatlerdir sogukta parca parca mesajlarla idile gönderiyorum.

Uzerimde 3 kazak 2 tisört 1 sweet ve montum olmasina ragmen titriyorum,elektrikler yok, buz gibi cadiri dùsùnùyorum, tuvalete gidemiorum ùsùmekten,bu bende olanlar,peki ya cocuklar..

icim degisti burda,ruhum degisti, bùyùdùm.. Kalbime aklima bayram otelin sessizlik ani cöktù.. Tek dùsùnebildigimse cocuklar.. Yardim edin!